– Pomoc psychologiczna musi być bezpieczna, profesjonalna i dostępna – mówi Barbara Grygorcewicz, posłanka Koalicji Obywatelskiej z Koszalina. Jak podkreśla, dziś pacjent często nie ma prostego narzędzia, by zweryfikować kwalifikacje osoby oferującej pomoc psychologiczną, ani jasnej ścieżki złożenia skargi. W jej ocenie potrzebna jest więc nowa ustawa, która „wprowadzi jasne zasady, samorząd zawodowy i realną ochronę pacjentów”. Sejm uchwalił ustawę. Ma być rejestr, zasady dostępu do zawodu i kodeks etyki W piątek 9 stycznia 2026 r. Sejm uchwalił ustawę o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów. Za przyjęciem głosowało 241 posłów, 9 było przeciw, a 191 wstrzymało się od głosu. Nowe przepisy mają uporządkować rynek usług psychologicznych, bo dotychczasowa ustawa z 2001 r., jak podkreśla rząd w praktyce nie funkcjonowała i nie dawała pacjentom pewności, że osoba oferująca wsparcie rzeczywiście ma wymagane kompetencje. Kluczowe rozwiązania zapisane w ustawie to m.in. utworzenie rejestru psychologów, który ma umożliwić weryfikację uprawnień (analogicznie do tego, jak sprawdza się np. lekarzy), szczegółowe zasady uzyskiwania prawa wykonywania zawodu, katalog świadczeń psychologicznych (zdefiniowany we współpracy ze środowiskami zawodowymi), powołanie samorządu zawodowego psychologów oraz przygotowanie kodeksu etyki zawodowej i przepisy, zgodnie z którymi karalne ma być podszywanie się pod psychologa bez prawa wykonywania zawodu. W pakiecie przyjęto także poprawkę komisji dotyczącą opłaty 50 zł za wydanie zaświadczenia o wpisie do rejestru, co część psychologów krytykowała. Największy spór: psychoterapia wykreślona z katalogu świadczeń psychologicznych Równolegle do poparcia dla idei uporządkowania zawodu, narósł spór o to, co znalazło się (a właściwie: nie znalazło się) w katalogu świadczeń psychologicznych. Na początku grudnia sejmowe komisje wprowadziły poprawkę, która wykreśliła psychoterapię z tego katalogu. W praktyce oznacza to, że psychologowie będą mogli prowadzić psychoterapię na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Przeciwko temu protestowała część środowiska, wskazując m.in. na ryzyko chaosu kompetencyjnego i sytuacje, w których pacjentowi będzie trudniej ocenić, z jakimi kwalifikacjami ma do czynienia. W mediach przywoływano argument, że psycholog kliniczny po latach kształcenia i specjalizacji może zostać zrównany w ścieżce do psychoterapii z osobami po innych kierunkach. Grygorcewicz: ustawa ma chronić pacjenta – nie tworzyć furtki Właśnie ten wątek – bezpieczeństwa pacjentów i czytelności kompetencji – Barbara Grygorcewicz stawia na pierwszym planie. Posłanka podkreśla, że bez mocnych gwarancji jakości pomoc psychologiczna może stać się obszarem, w którym pacjent pozostaje bezbronny: nie wie, kto ma kwalifikacje, a kto tylko je deklaruje. Po uchwaleniu w Sejmie ustawa trafia do Senatu. To tam okaże się, czy wróci dyskusja o najbardziej kontrowersyjnych rozwiązaniach – zwłaszcza o miejscu psychoterapii i granicach „pomocy psychologicznej”. Dla mieszkańców Koszalina i regionu stawką jest prosta rzecz: łatwa weryfikacja specjalisty i realna ścieżka ochrony pacjenta – dokładnie to, o co apeluje posłanka Grygorcewicz.    

W sobotnie południe Kino Małego Widza w Koszalinie proponuje seans, który działa jak koc i kubek kakao na raz: bez hałasu, za to z dużą dawką serca. „Rufus. Potwór morski, który nie umiał pływać” to familijna animacja o małym morskim stworzeniu, które… paradoksalnie boi się tego, co dla jego świata najnaturalniejsze. Kino Małego Widza: kiedy i za ile? Seans odbędzie się 10 stycznia 2026 (sobota) o godz. 12:00 w Kinie Kryterium / CK105. Bilety kosztują 12 zł i można je kupić online  oraz w kasie kina.  O czym jest film? W samym sercu oceanu leży wyspa zamieszkana przez niezwykłe morskie istoty. Wśród nich jest Rufus, sympatyczny „potwór morski”, który odstaje od reszty nie wyglądem, a temperamentem. Gdy inni kochają fale i wodne szaleństwa, on wybiera brzeg i marzenia. Powód jest prosty i… dla niego wstydliwy: Rufus nie umie pływać. Kiedy nad wyspą pojawia się realne zagrożenie, a bliska mu osoba traci coś bardzo ważnego, chłopiec–stworek musi zrobić rzecz najtrudniejszą: wejść do wody. Mała historia o wielkiej odwadze To kino familijne w najlepszym sensie: nie udaje „dorosłego” na siłę, ale mądrze rozumie dziecięce emocje. Największą siłą „Rufusa…” jest punkt wyjścia – lęk przed czymś, co innym przychodzi naturalnie. Dziecko od razu to rozpoznaje (bo „wszyscy już potrafią”, „wszyscy się nie boją”), a dorosły dostaje delikatne przypomnienie, jak łatwo oceniamy cudze tempo. Film prowadzi widza spokojnie, bez nerwowej gonitwy. Zamiast epatować moralizowaniem, buduje znaczenia scenami: spojrzeniem, zawahaniem, próbą, która nie wychodzi za pierwszym razem. To ważne, bo opowieść o odwadze jest tu bardziej o procesie niż o jednym bohaterskim czynie. Rufus nie staje się nagle „super”, tylko krok po kroku oswaja strach. To propozycja idealna na rodzinne wyjście: dla przedszkolaków i dzieci wczesnoszkolnych, ale też dla rodziców, którzy cenią filmy mówiące prosto o rzeczach niełatwych. Jeśli Wasze dziecko ma właśnie etap „nie umiem / boję się / nie dam rady” – ten seans może być pięknym pretekstem do rozmowy po powrocie do domu.  

Ponad 100 samorządowców z regionu wzięło udział w dorocznym świąteczno-noworocznym spotkaniu, które odbyło się w Centrum Edukacyjno-Formacyjnym w Koszalinie. To wydarzenie, które od lat gromadzi przedstawicieli gmin i miast, łącząc wymiar symboliczny – życzenia i opłatek – z rozmową o współpracy samorządu i Kościoła. „Służymy tym samym ludziom” Tuż przed rozpoczęciem spotkania bp Krzysztof Zadarko, administrator diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, podkreślał, że czas Bożego Narodzenia sprzyja życzliwości, a początek roku jest dobrą okazją, by ją okazać w praktyce. Zwracał uwagę, że samorząd i Kościół działają w różnych obszarach, ale w gruncie rzeczy „służą tym samym ludziom”. Jak dodał, spotkanie jest także momentem na podziękowanie za współpracę i wzmacnianie relacji, które w codziennej pracy często buduje się po cichu – bez kamer i nagłówków. Samorządowcy: warto przyjechać, choć pracy nie brakuje Uczestnicy nie ukrywali, że kalendarze w styczniu bywają napięte, ale mimo to wielu z nich regularnie przyjmuje koszalińskie zaproszenie. Piotr Zabrocki, burmistrz miasta i gminy Czarne, podkreślał, że „nawał pracy” nie musi być przeszkodą – bo warto znaleźć czas na spotkanie z innymi, wymienić się doświadczeniami i złapać oddech. Z kolei Małgorzata Głodek, burmistrz Złocieńca, zwracała uwagę na szeroką przestrzeń do współdziałania Kościoła i samorządu – szczególnie tam, gdzie chodzi o sprawy społeczne, lokalne wspólnoty i codzienne wsparcie mieszkańców. Adam Jaśkiewicz, zastępca wójta gminy Redzikowo, mówił o wartości „dobrego słowa” i spotkania, które pozwala „podładować akumulatory”. Podkreślał też, że w pracy samorządowca – obok prawa i procedur – kluczowe są zdrowy rozsądek oraz empatia. Wykład o „świętym burmistrzu” Florencji Stałym elementem spotkania jest część formacyjna. W tym roku wykład pt. „Wartości chrześcijańskie w życiu samorządu lokalnego na przykładzie Sługi Bożego Giorgio La Pira…” wygłosił ks. prof. Janusz Aptacy – profesor teologii dogmatycznej, wykładowca związany m.in. z Florencją i UKSW, wcześniej pracownik Kurii Rzymskiej, a obecnie wikariusz biskupi ds. duszpasterstwa ogólnego diecezji łomżyńskiej. Prelegent przekonywał, że wartości chrześcijańskie nie stoją w sprzeczności z wartościami ogólnoludzkimi, a politykę – w jej pierwotnym sensie – można rozumieć jako troskę o dobro wspólne. Wskazał postać Giorgio La Piry, nazywanego „świętym burmistrzem Florencji”: profesora prawa, współtwórcy włoskiej konstytucji, a jednocześnie człowieka głęboko zaangażowanego społecznie – w obronę godności człowieka, pomoc ubogim i prawa pracownicze. To przykład, który – jak podkreślano – pokazuje, że etyczny kręgosłup nie jest ozdobą urzędu, ale jednym z narzędzi odpowiedzialnego rządzenia. Opłatek i kolędowanie Spotkanie miało również wymiar wspólnotowy. Uczestnicy podzielili się opłatkiem, a częścią wydarzenia było kolędowanie. W tym roku śpiew poprowadził chór „Cantores” z Człopy, nadając spotkaniu wyraźnie świąteczny ton – mimo że to już początek nowego roku. Dla wielu samorządowców to właśnie ta mieszanka: rozmowy, refleksji, życzeń i zwykłej obecności – sprawia, że doroczne spotkanie w Koszalinie ma stałe miejsce w kalendarzu regionu.

W środę, 7 stycznia 2026 r., prof. dr hab. inż. Krzysztof Dutkowski z Politechniki Koszalińskiej odebrał z rąk prezydenta Karola Nawrockiego akt nominacyjny, potwierdzający nadanie tytułu profesora. Uroczystość miała szczególny wymiar – była pierwszą tego typu ceremonią w nowej kadencji głowy państwa. 112 nowych profesorów i mocny sygnał dla nauki Jak poinformowała Kancelaria Prezydenta, podczas ceremonii akty nominacyjne odebrało 112 nowych profesorów. W wystąpieniu prezydent podkreślał znaczenie środowiska naukowego dla rozwoju państwa i zwracał uwagę, że nominacja jest jednocześnie ukoronowaniem dorobku oraz otwarciem kolejnego etapu pracy badawczej.  Dorobek związany z energetyką i wymianą ciepła Prof. Krzysztof Dutkowski od lat jest związany z Politechniką Koszalińską. Zainteresowania badawcze profesora dotyczą głównie zagadnień związanych z mechaniką płynów roboczych w układach wymiany ciepła. Naukowiec zajmuje się badaniami dotyczącymi oporów przepływu, wymianą ciepła i niestabilnościami podczas wrzenia czynników chłodniczych w przepływie minikanałami. Jest autorem blisko 140 publikacji dotyczących m.in. termodynamiki, wymiany ciepła, przepływów wielofazowych.  W jednym z opublikowanych tekstów naukowych autor opisuje m.in. badania oporów przepływu w minikanałach. Awans osobisty, ale też prestiż uczelni i regionu Nominacje profesorskie są w polskim systemie nauki symbolem najwyższego uznania dla dorobku badawczego i dydaktycznego. Dla Politechniki Koszalińskiej to także wzmocnienie prestiżu – szczególnie w obszarach, które dziś zyskują na znaczeniu: efektywności energetycznej, technik chłodniczych, projektowania wymienników ciepła i inżynierii procesowej.  

W Siłach Zbrojnych RP pracuje zaledwie 13 psychiatrów, a jeden psycholog pierwszej linii ma pod opieką średnio 825 żołnierzy, podczas gdy normy NATO przewidują maksymalnie 300–500 – wskazuje raport przygotowany pod egidą Wojskowego Instytutu Medycznego – Państwowego Instytutu Badawczego. Eksperci ostrzegają, że tak duże dysproporcje mogą osłabiać odporność psychiczną armii. – Kondycja psychiczna to czasami dużo ważniejszy czynnik niż amunicja – ocenia płk dr n. med. Radosław Tworus z WIM–PIB. – Abyśmy mogli mówić o realnych problemach zdrowia psychicznego w siłach zbrojnych, to musielibyśmy prowadzić regularny monitoring stanu zdrowia psychicznego polskiej armii, a on nie jest prowadzony. Nie mieliśmy żadnych badań, które określałyby kondycję psychiczną polskiej armii, w tym żołnierzy, którzy realizują konkretne zadania na konkretnych odcinkach. Jest to istotny problem, który ułatwiałby i działania interwencyjne, i działania profilaktyczne. Nie można opierać wniosków wynikających z pojedynczych przypadków, które są przypadkami klinicznymi, bo one nie oddają rzeczywistego charakteru problemu – podkreśla w rozmowie z agencją Newseria płk dr n. med. Radosław Tworus, kierownik Kliniki Psychiatrii, Stresu Bojowego i Psychotraumatologii w Wojskowym Instytucie Medycznym – Państwowym Instytucie Badawczym (WIM–PIB).   Brak badań populacyjnych jest jedną z największych luk systemowych w zakresie zdrowia psychicznego personelu wojskowego. Oznacza to, że siły zbrojne nie dysponują wiedzą o skali ani strukturze problemów psychicznych, ich dynamice ani czynnikach ryzyka, co uniemożliwia planowanie profilaktyki i adekwatnych działań systemowych.   – W ramach Wojskowego Instytutu Medycznego chcielibyśmy zainicjować badania dotyczące oceny kondycji psychicznej polskiej armii, zresztą od dłuższego czasu taki problem był zgłaszany. Już w 2012 roku na jednej z sejmowych Komisji Obrony Narodowej profesor Stanisław Ilnicki, nieżyjący już założyciel i poprzedni szef kliniki, wnioskował o to, że takie badania są niezbędne, natomiast z różnych względów to nie zaistniało do dzisiaj – zauważa płk Radosław Tworus.   W przeciwieństwie do Polski część państw NATO prowadzi regularny monitoring zdrowia psychicznego żołnierzy. W Wielkiej Brytanii Ministerstwo Obrony co roku publikuje raport „UK Armed Forces Mental Health: Annual Statistics”, który wskazuje odsetek osób korzystających z pomocy medycznej z powodu problemów ze zdrowiem psychicznym. Z najnowszej edycji za 2024/2025 wynika, że z takiej pomocy skorzystało 12,3 proc. personelu brytyjskich sił zbrojnych, a 2 proc. wymagało specjalistycznej opieki psychiatrycznej lub psychologicznej. Najczęściej diagnozowano depresję, zaburzenia lękowe i adaptacyjne. Również Kanada prowadzi okresowe badania epidemiologiczne, co pozwala na śledzenie zmian w kondycji psychicznej żołnierzy w czasie i planowanie adekwatnych działań profilaktycznych i terapeutycznych.   – Przygotowanie psychologów jest w dużej mierze uzależnione od tego, czy mamy badania dotyczące stanu zdrowia psychicznego polskiej armii. Gdybyśmy takie badania mieli, moglibyśmy z pomocą psychologów tworzyć odpowiednie programy profilaktyczne, jak również programy przeciwdziałania różnym zdarzeniom, które w zwiększonym stopniu występują w populacji żołnierzy – ocenia ekspert WIM–PIB.   Raport „Przywrócić rangę, zatrzymać talenty – strategia rewitalizacji korpusu lekarzy Sił Zbrojnych RP. Diagnoza deficytów kadrowych oraz program reform strukturalnych wojskowej służby zdrowia”, przygotowany przez zespół niezależnych ekspertów pod przewodnictwem WIM–PIB, wskazuje, że choć Polska jest trzecią co do wielkości armią w Sojuszu Północnoatlantyckim, jednocześnie zmaga się z najpoważniejszym deficytem kadr medycznych wśród głównych kontrybutorów NATO. Jeden lekarz w polskim wojsku przy obecnym stanie liczebnym sił zbrojnych (ok. 216 tys. osób) zabezpiecza medycznie średnio 260–270 żołnierzy. Standard NATO zakłada proporcję 1:100.   Szczególnie krytyczna sytuacja dotyczy zabezpieczenia psychiatrycznego. W całych Siłach Zbrojnych RP służbę pełni 13 czynnych psychiatrów wojskowych, a 20 lekarzy odbywa specjalizację w tej dziedzinie. Przy takiej liczebności trudno zapewnić ciągłość opieki, prowadzenie działań profilaktycznych i reagowanie na rosnące potrzeby wynikające ze zwiększającej się liczebności wojska.   – Temat zaniedbań dotyczących zdrowia psychicznego w armii jest bardzo trudny, ponieważ mamy do czynienia ze specyficzną grupą społeczną, która jest z jednej strony nieduża, z drugiej strony bardzo prestiżowa. To wszystko powoduje, że jest na świeczniku, czyli że wszyscy się jej przyglądają. Każde zdarzenie dotyczące nieodpowiedniego zachowania żołnierza związanego ze zdrowiem psychicznym jest od razu szeroko komentowane w mediach. Zła opieka będzie skutkowała tym samym, co każda sytuacja niewłaściwego nadzoru nad pacjentem: od samobójstwa poczynając, poprzez różnego rodzaju zdarzenia związane z alkoholem, narkotykami, po przemoc w warunkach służby czy poza nimi, również przemoc domową – wymienia płk dr n. med. Radosław Tworus.   Konsekwencją deficytu jest systemowe przeciążenie służb psychologicznych, które przejmują rolę pierwszej – i często jedynej – linii wsparcia dla personelu wojskowego. Bezpośrednie wsparcie psychologiczne zapewnia obecnie 255 specjalistów, co przy obecnej liczebności sił zbrojnych przekłada się na wskaźnik 825 żołnierzy na jednego psychologa. Rekomendowane standardy NATO przewidują dostępność jednego specjalisty na 300–500 żołnierzy.   – Problemy zdrowia psychicznego żołnierzy, patrząc od strony klinicznej na tych, którzy są pacjentami, nie różnią się zapewne od problemów polskiego społeczeństwa. Najczęściej są to problemy emocjonalne, zaburzenia adaptacyjne, problemy z używaniem substancji psychoaktywnych i alkoholu. Nie jest to wbrew pozorom PTSD, ponieważ w tej chwili polscy żołnierze nie biorą już aktywnego udziału w działaniach wojennych, jak miało to miejsce w czasie misji w Afganistanie i Iraku – mówi ekspert.   Doświadczenia współczesnych konfliktów – w tym wojny w Ukrainie – pokazują, że długotrwałe obciążenie psychiczne żołnierzy może wpływać na ich zdolność podejmowania decyzji, efektywność bojową i spójność zespołów, dlatego armie państw NATO traktują odporność psychiczną jako element gotowości operacyjnej.   – Myślę, że kondycja psychiczna to czasami dużo ważniejszy czynnik niż amunicja. Jeśli wiemy, że żołnierze są w stanie dużego kryzysu psychicznego, związanego z przedłużającą się wojną, to już niewiele potrzeba, żeby szalę zwycięstwa przechylić na swoją stronę – podkreśla kierownik Kliniki Psychiatrii, Stresu Bojowego i Psychotraumatologii w WIM–PIB. – Znając kondycję psychiczną żołnierzy armii ukraińskiej, Rosja miałaby pełną informację, co jeszcze trzeba zrobić, żeby ją pokonać.   Raport Wojskowego Instytutu Medycznego zwraca uwagę także na przygotowanie pod kątem odporności psychicznej lekarzy wojskowych, którzy są jednocześnie żołnierzami, muszą więc spełniać wymagania fizyczne i psychiczne stawiane wojskowym na polu walki. NATO podkreśla, że przygotowanie mentalne personelu medycznego jest kluczowe – lekarz musi zachować sprawność w obliczu traumatycznych widoków i emocji towarzyszących współczesnemu polu walki. Dlatego też w szkoleniu coraz częściej uwzględnia się trening odporności psychicznej, scenariusze MASCAL (Mass Casualty Incident, czyli symulacje zdarzeń masowych) oraz elementy etyki medycznej na wojnie, w tym zasady podejmowania trudnych decyzji podczas segregacji rannych.

Są takie dni zimą, kiedy człowiek wychodzi z domu i pierwsza myśl brzmi: „Nie, dziękuję. Wrócę w kwietniu.” A potem patrzy na Mielno – na plażę skąpaną w słońcu, na skrzący się śnieg i lód, na fale, które nie robią żadnych wyjątków ani dla pesymistów, ani dla maruderów – i nagle okazuje się, że można inaczej. Bo w Mielnie zimą dzieje się coś, co wymyka się logice termosu i ciepłych kapci: morsy wchodzą do wody z uśmiechem, jakby odczuwalna temperatura -12°C była co najwyżej drobną niedogodnością. To zjawisko samo w sobie jest piękne. Nie tylko fotograficznie – choć trudno nie przyznać, że zimowe Mielno potrafi wyglądać bajkowo – ale przede wszystkim mentalnie. Zimno ma w sobie coś uczciwego: nie udaje, nie pudruje, nie kokietuje. Jest proste, ostre i natychmiastowe. A morsowanie jest na to odpowiedzią równie prostą: wchodzisz, oddychasz, wychodzisz – i nagle cały świat jest wyraźniejszy. Zimno odcina hałas, wyrzuca z głowy listę spraw, przypomina o ciele, o oddechu, o tym, że żyje się tu i teraz. Zimowe Mielno jako antidotum na „wieczny listopad” Mielno poza sezonem ma zupełnie inną energię. Znika wakacyjny zgiełk, stragany, ścisk na promenadzie. Zostają: wiatr, przestrzeń i spokój, który nie jest nudny, tylko kojący. A w tym spokoju pojawia się grupa ludzi w czapkach, rękawiczkach, czasem w fantazyjnych przebraniach, którzy nie pytają „po co?”, tylko mówią „chodź!”. I to jest chyba największy fenomen morsów: ich entuzjazm jest zaraźliwy. Bo morsowanie – wbrew temu, co sugerują internetowe memy – nie jest sportem ekstremalnym. To raczej styl bycia: trochę przekora, trochę radość, trochę wspólnota. W świecie, w którym większość rzeczy robimy samotnie (nawet w tłumie), morsy przypominają, że są aktywności, które najlepiej smakują, gdy robi się je razem. Ktoś poda rękę, ktoś krzyknie „dawaj!”, ktoś inny zaproponuje herbatę. W tym sensie morsowanie jest jak zimowa wersja ogniska – tylko zamiast ognia jest woda, a zamiast dymu jest para z ust. „Samba De Mielno” – bo zimą też może być karnawał A skoro już o wspólnocie mowa, to warto spojrzeć w kalendarz: już za niecały miesiąc odbędzie się 23. Międzynarodowy Zlot Morsów w Mielnie – w tym roku pod hasłem „Samba De Mielno”. Sama nazwa brzmi jak żart rzucony mrozowi prosto w twarz. I dobrze. Zlot morsów od lat jest dowodem na to, że polska zima nie musi być tylko szarością i narzekaniem. Może być kolorowa. Głośna. Przebrana. Może tańczyć. Organizatorzy zapowiadają, że prace nad wydarzeniem trwają, a na uczestników mają czekać atrakcje i niespodzianki. Z doświadczenia wiadomo, że „atrakcje” w przypadku Mielna to słowo bardzo pojemne: od klimatu karnawału, przez spotkania, parady i wspólne wejścia do wody, po towarzyski żywioł, który sprawia, że w lutym nad morzem człowiek czuje się jak na festiwalu – tylko w czapce i szlafroku. Po co to wszystko? Można oczywiście zapytać: po co ludzie wchodzą zimą do Bałtyku? Odpowiedzi będą różne: jedni powiedzą o hartowaniu, inni o endorfinach, jeszcze inni o zdrowiu i odporności. Ale jest też odpowiedź prostsza – dla radości. Dla przełamania rutyny. Dla poczucia, że można zrobić coś, co wydaje się niemożliwe, a potem wrócić do domu z głową lżejszą o kilka kilogramów stresu. W świecie, w którym wszystko ma być „użyteczne”, morsowanie jest trochę luksusem: robi się je dlatego, że można. Że jest pięknie. Że słońce świeci mimo mrozu. Że plaża w zimowej ciszy wygląda jak pocztówka, a człowiek w środku tej pocztówki czuje się – paradoksalnie – bardziej obecny. I dlatego patrząc na Mielno, na ten słoneczny, mroźny dzień z odczuwalną temperaturą -12°C, trudno nie pomyśleć: zima ma sens, jeśli potrafimy ją przeżyć z uśmiechem. A morsy? One nie tylko to potrafią. One robią z tego święto.