Informacja dotycząca polityki plików cookies: Informujemy, iż w naszych serwisach internetowych korzystamy z informacji zapisanych za pomocą plików cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Dalsze korzystanie z naszych serwisów, bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje politykę stosowania plików cookies, opisaną w Polityce prywatności. Zamknij.

Piłka nożna w Koszalinie:

31 Marca 2021 godz. 5:39
Art za Arskom, fot. Tomasz Bridmann
 

Od Domarskiego do Pazdana. Sensacyjni bohaterowie biało-czerwonych

Dziś o godz. 20.45 pozbawioną swojego kapitana i najlepszego piłkarza reprezentację Polski czeka na Wembley nie lada wyzwanie. W buty Roberta Lewandowskiego będą musieli spróbować wejść piłkarze, którzy nigdy wcześniej nie byli liderami reprezentacji Polski. Żeby wyjechać z Londynu z dorobkiem punktowym, będziemy potrzebować zaskakującego bohatera. Kto może wcielić się w rolę pogromcy Synów Albionu? Patrząc na historię, to tak naprawdę… każdy. Przeszłość naszej piłkarskiej kadry jest pełna takich postaci, a najsłynniejszą legendę – Jana Domarskiego – stworzyło właśnie Wembley. Czy pamiętacie tych bohaterów? Jan Domarski, Anglia – Polska 1:1, 17.10.1973 Kiedy myślimy o „Cudzie na Wembley”, na myśl przychodzą nam dwa nazwiska – broniącego jak w transie strzały gospodarzy Jana Tomaszewskiego, oraz zdobywcy jedynej bramki dla biało-czerwonych Jana Domarskiego. I o ile po golkiperze cały naród spodziewał się fenomenalnych interwencji, to po napastniku Stali Mielec, który nigdy w karierze nie wyrósł ponad „solidnego ligowca”, nikt się nie spodziewał cudów. A jednak – gdyby nie wcześniejsza kontuzja Włodzimierza Lubańskiego, którego miejsce w składzie „Orłów Górskiego” musiał zająć Domarski – pewnie dziś nikt nie pamiętałby o tym niezłym napastniku pochodzącym z rzeszowskiej Drabinianki.  Była 57. minuta meczu, który decydował o awansie na mistrzostwa świata w Niemczech. Grzegorz Lato pędził z piłką lewym skrzydłem, dograł do środka do niepilnowanego Domarskiego, który zdecydował się na płaski strzał z szesnastego metra. Chciał uderzać przy dalszym słupku, futbolówka zeszła mu jednak na zewnętrzne podbicie i wpadła do bramki pod brzuchem nieudolnie interweniującego Petera Shiltona. – Przyszła, naszła, zeszła, weszła – opisywał to zdarzenie po latach sam bohater i dodawał: – Fuksy są. I do dzisiaj, ponad czterdzieści lat od meczu, o tym wspominamy. Było to dzieło przypadku, bo Shilton równie dobrze mógł ten strzał obronić, no ale go wpuścił. Dla Jana Domarskiego był to jeden z zaledwie dwóch goli strzelonych w biało-czerwonych barwach i przedostatni mecz w kadrze, który zagrał w pełnym wymiarze czasowym. Lokalna gwiazda Podkarpacia, dzięki niezwykle szczęśliwemu uderzeniu, stała się bohaterem wielu pokoleń Polaków. A że Domarski nigdy nie był wybitnym napastnikiem? Czasami po prostu trzeba się znaleźć w odpowiednim miejscu, w odpowiednim czasie. Marek Citko, Anglia – Polska 2:1, 9.10.1996 Na kolejną bramkę strzeloną przez biało-czerwonych na Wembley musieliśmy czekać blisko 23 lata. W siódmej minucie meczu eliminacji do mistrzostw świata w 1998 roku, piłka po dośrodkowaniu z prawej strony Henryka Bałuszyńskiego i przepuszczeniu piłki przez Krzysztofa Warzychę trafiła pod nogi zaledwie 22-letniego zawodnika Widzewa Łódź, Marka Citki. Dla młodego pomocnika to był debiut w meczu o punkty w narodowych barwach. Presja nie spętała mu jednak nóg. Wykorzystał szansę daną przez Antoniego Piechniczka, przyjmując dokładnie piłkę i z zimną krwią kierując ją obok wychodzącego z bramki Davida Seamana. – Gol, gol, gol, gol proszę państwa! 23 lata czekaliśmy na to, żeby Polacy strzelili bramkę na Wembley. Marek Citko i na ekranach strapiona twarz Glenna Hoddle’a – komentował spotkanie w TVP Dariusz Szpakowski. – Chciałbym zobaczyć tę twarz za półtorej godziny. Znakomita akcja, którą rozpoczął Bałuszyński. Citko w takich sytuacjach nie przebacza – dodawał współkomentujący spotkanie obecny prezes PZPN Zbigniew Boniek. Niestety oblicza Anglików już wkrótce się rozchmurzyły po dublecie ich supersnajpera, Alana Shearera. To jednak nie przeszkodziło polskim kibicom w pokochaniu młodego chłopaka z Białegostoku, który dał im radość z niespełna 20-minutowego prowadzenia na Wembley. W kraju wybuchła „Citkomania” – zawodnik zwyciężył w plebiscycie na najlepszego sportowca Polski 1996 roku, zostawiając za plecami chociażby złotych medalistów igrzysk olimpijskich w Atlancie. Czy reakcja fanów futbolu, którzy wynieśli pod niebiosa zawodnika, który zdobył jedną bramkę w i tak przegranym meczu była przesadzona? Na pewno, ale w dobie futbolowego marazmu każdy promyczek nadziei był na wagę złota. Cała historia, podobnie jak mecz na Wembley, nie miała jednak happyendu. – Gol z 1996 roku nie odmienił, a trochę popsuł mi życie. Kiedyś przejście dwudziestu metrów po Piotrkowskiej zajęło mi pół godziny. Citkomania była udręką, przeszkadzała – przyznawał Citko w rozmowie z „Przeglądem Sportowym”. Do tego doszły kłopoty zdrowotne – zerwanie w 1997 roku ścięgna Achillesa, które zablokowało jego transfer do Premier League (mówiło się nawet o Liverpoolu). W efekcie jego reprezentacyjny licznik zatrzymał się, podobnie jak w przypadku Jana Domarskiego, na dwóch golach. Klątwa Wembley?   Grzegorz Bronowicki, Polska – Portugalia 2:1, 11.10.2006 Najsłynniejszy mecz pod wodzą Leo Beenhakkera, i – biorąc pod uwagę olbrzymią różnicę w umiejętnościach piłkarzy – jedna z najbardziej niesamowitych wygranych w trenerskiej karierze Holendra. Spotkanie na Stadionie Śląskim w eliminacjach do Euro 2008 miało wielu bohaterów, w tym zdobywcę obu bramek Ebiego Smolarka czy fenomenalnie broniącego Wojciecha Kowalewskiego. Najbardziej niezwykłą historię napisał jednak boczny obrońca Grzegorz Bronowicki, dla którego było to drugie spotkanie w naszej kadrze i pierwsze przed własną publicznością. Chłopak z Legii, który niewiele wcześniej łączył grę w niższych ligach w Górniku Łęczna z pracą w kopalni, zagrał na poziomie największych obrońców świata. Wyłączył z gry Cristiano Ronaldo i Simao Sabrosę w sposób, którego mogłoby pozazdrościć wielu słynnych defensorów. Do tego dołożył siatkę założoną Ronaldo, która stała się symbolem luzu i pewności siebie, jaką natchnął Bronowickiego Leo Beenhakker.  – Wiadomo, jaki kunszt prezentuje Cristiano. Jakie ma zwody, szybkość. Nie tacy jak ja byli przez niego ośmieszani. Choć to, rzecz jasna, żadne usprawiedliwienie. Jeżeli zagram, zrobię wszystko, by go zatrzymać. Portugalczycy to świetni piłkarze, ale tylko ludzie – podkreślał przed spotkaniem. I okazało się, że nie rzucał słów na wiatr. Później wspominał, że przez całe spotkanie powtarzał sobie, żeby nie podchodzić za blisko do CR7. Ta prosta taktyka, w połączeniu z maksymalną ambicją i koncentracją dała efekt i była jednym z ważnych elementów, które razem złożyły się na niezwykle cenną wygraną. Niestety, podobnie jak w przypadku Marka Citki, później było już tylko gorzej. Bronowickiego skusiła perspektywa transferu do Crvenej Zvezdy Belgrad, gdzie zaczęły go prześladować kontuzje. Mistrzostwa Europy, do awansu na które wydatnie się przyłożył, musiał oglądać sprzed telewizora. Kiedy widział, jak koledzy wychodzą na mecz z Niemcami, nie był w stanie powstrzymać łez. Jego licznik występów w kadrze zatrzymał się na 14.   Sebastian Mila, Polska – Niemcy 2:0, 11.10.2014 fot. Marcin Kadziolka Tak jak dla „Orłów Górskiego” mitem założycielskim był zwycięski remis na Wembley, tak dla reprezentacji Polski prowadzonej przez Adama Nawałkę takim meczem stała się eliminacyjna wygrana nad Niemcami. Ta sztuka udała się biało-czerwonym dopiero w 19. oficjalnym starciu z naszymi zachodnimi sąsiadami. Na ogromne słowa uznania zasłużył cały zespół, ale w pamięci kibiców najmocniej zapisały się fenomenalne parady Wojciecha Szczęsnego oraz gole Arkadiusza Milika i Sebastiana Mili. Ten drugi, który po wejściu z ławki na ostatni kwadrans rzucił Niemców na łopatki strzelając gola na 2:0, dołączył tym samym do grona bohaterów naszej kadry, na których niewielu liczyło. W całym spotkaniu Niemcy strzelali celnie pięć razy częściej od Polaków, ale co z tego, skoro dwa z trzech naszych celnych uderzeń wpadły do siatki? To właśnie skuteczności zawdzięczamy jeden z piękniejszych wieczorów na Stadionie Narodowym. Kiedy Sebastian Mila w 77. minucie szykował się do zmienienia Arkadiusza Milika, Adam Nawałka zachęcał go do jak najdłuższego utrzymywania się przy piłce z dala od naszej bramki, tak aby odciążyć defensywę. Sam nie mógł się spodziewać, że 32-letni pomocnik Śląska Wrocław dołoży do tego bramkę. 11 minut po jego wejściu na boisko, Robert Lewandowski fenomenalnie zastawił się w polu karnym rywali, dostrzegł wychodzącego na czystą pozycję wypoczętego „Rogera”, a ten technicznym uderzeniem przy dalszym słupku nie dał szans Manuelowi Neuerowi.  – Nie wiedziałem, że w ogóle tyle osób mnie zna, ile dzisiaj skandowało moje nazwisko. Zawsze strzelenie bramki w reprezentacji to jest spełnienie marzenia. Strzelenie na Stadionie Narodowym, coś jeszcze większego. A strzelić na Narodowym Niemcom i wygrać spotkanie? Absolutny szok – opowiadał tuż po spotkaniu dziennikarzom Sebastian Mila. Dla zawodnika, który jako młodzian uchodził za wielki talent i który dziesięć lat wcześniej w barwach Groclinu Dyskobolii Grodzisk Wielkopolski eliminował z Pucharu UEFA Manchester City, ten wieczór na Stadionie Narodowym był kropką nad „i”, która sprawiła, że przestało się o nim mówić jako o niespełnionym potencjale, a zaczęło nazywać „pogromcą Niemców”. Bramka zdobyta z tym rywalem była jego pierwszą w kadrze po ponad ośmioletniej posusze, kiedy jego kariera znacznie wyhamowała. Na Euro do Francji ostatecznie nie pojechał, ale do dziś jest jednym z bardziej kochanych przez kibiców byłych reprezentantów Polski. Michał Pazdan, Polska – Niemcy 0:0, 16.06.2016 fot. Maciej Gillert. O ile naszą eliminacyjną wygraną z Niemcami można nazwać szczęśliwą, a przy takiej grze dużą część zasługi należy przypisywać szczęściu, nieskuteczności rywali i fenomenalnej postawie Szczęsnego, o tyle niecałe dwa lata później, na mistrzostwach Europy we Francji, zagraliśmy tak dobrze, że bezbramkowy remis należy odbierać w kategoriach drobnej niesprawiedliwości. Jednym z fundamentów, na których zespół Adama Nawałki opierał swoją świetną postawę, był stoper Legii Warszawa, Michał Pazdan.  Przed wyjazdem na Euro jedną z głównych obaw polskich kibiców była właśnie obsada miejsca obok Kamila Glika w linii obrony. Pazdana dla reprezentacji Polski odkrył Leo Beenhakker, zabierając swoją „Piranię” nawet na Euro 2008. Tam jednak obrońca nie zagrał ani minuty, a upodobanie doświadczonego Holendra do tego ligowca było traktowane przez większość obserwatorów jako niezbyt groźne dziwactwo. Nawałka, który był dawniej asystentem Beenhakkera, widział jednak w mierzącym zaledwie 180 cm wzrostu stoperze to samo, co jego dawny pryncypał – ogromny potencjał i ambicję. Pazdan dobrze spisywał się już w eliminacjach, ale ostatecznym chrztem bojowym, po którym pokochał go cały naród, było Euro 2016, a w szczególności mecz z Niemcami. Stoper Legii kompletnie wyłączył z gry Mario Götzego, wygrywając z nim wszystkie sześć pojedynków i tylko raz faulując. Po godzinie Niemiec ze spuszczoną głową zszedł z boiska. Agresywna gra pressingiem, ambicja i świetne przewidywanie gry sprawiły, że Niemcy tak naprawdę nie zagrozili poważnie polskiej bramce, a o Pazdanie… zaczęto śpiewać piosenki. „Kogo chcesz dziewczyno ja wiem! Pazdana!” śpiewane na melodię zespołu Tarzan Boy na stałe weszło do kanonu polskiej piosenki kibicowskiej, a łysy obrońca został pokochany przez fanów biało-czerwonych.  Czy Sousa znajdzie swojego Domarskiego? Czy któryś z reprezentantów Polski wykorzysta okazję i wybitnym występem w meczu eliminacyjnym z Anglikami wpisze się na stałe do historii polskiego futbolu? Według ekspertów z firmy Totolotek, reprezentacja Polski pod nieobecność Lewandowskiego będzie skazana na pożarcie. Za jedną złotówkę postawioną na wygraną biało-czerwonych, Totolotek wypłaci 10,49 zł (minus podatek). W opinii bukmachera bardziej prawdopodobne jest, że zespół Paulo Sousy wyjedzie z Londynu bez goli (kurs 1.76), niż że cokolwiek strzeli (1.99). To wymarzone okoliczności do narodzin nowego bohatera. Po męczarniach z mocniejszymi rywalami za kadencji Jerzego Brzęczka i niespecjalnie efektownym początku pracy Paulo Sousy, kibice nie mają wielkich oczekiwań. Wszystko inne niż bezbarwna porażka, zostanie odebrane jako iskierka nadziei na lepszą przyszłość. Kto, pod nieobecność Roberta Lewandowskiego, może poprowadzić naszą kadrę do sukcesu w meczu z Anglią? Nowym Janem Domarskim mógłby stać się zdobywca bramki w debiucie w meczu z Andorą Karol Świderski, w rolę Grzegorza Bronowickiego wyłączającego gwiazdy rywali z gry może wcielić się Michał Helik lub Kamil Piątkowski, a następcą Marka Citki chociażby utalentowany Kacper Kozłowski czy niezwykle szybki Przemysław Płacheta. Paulo Sousę czeka karkołomne zadanie, ale właśnie w takich chwilach rodzą się wielkie drużyny. Oby nie inaczej było na Wembley, które widziało narodziny kilku polskich sensacyjnych bohaterów.  
29 Marca 2021 godz. 6:52
At za PZPN
 

Wychowanek Bałtyku zadebiutował w kadrze. Polska pokonała Andorę 3:0 (1:0).

– Jestem usatysfakcjonowany swoją decyzją o składzie. Jeśli chodzi o trzech napastników, to od początku mówię, że to kluczowi zawodnicy, chcemy więcej połączeń, dynamiki więcej nimi i sytuacji dla nich. Jednocześnie chcę przekazać jasny sygnał naszej drużynie i rywalom – komentował po spotkaniu z Andorą (3:0) Paulo Sousa, selekcjoner reprezentacji Polski. Paulo Sousa o tym, dlaczego zdecydował się na grę trzema napastnikami: Jestem usatysfakcjonowany swoją decyzją o składzie. Jeśli chodzi o trzech napastników, to od początku mówię, że to kluczowi zawodnicy, chcemy więcej połączeń, dynamiki więcej nimi i sytuacji dla nich. Jednocześnie chcę przekazać jasny sygnał naszej drużynie i rywalom. Nie chcieliśmy nikogo wymieniać, bo bardzo trudno jest wygrać spotkanie, wymaga to maksimum koncentracji. Obrońcy grali bardzo blisko napastników, dlatego musieliśmy stwarzać im wyjątkowe sytuacje. …o swoich uwagach do pomocników w pierwszej połowie: Zawsze chcę, by moi zawodnicy grali szybko, by tworzyli jak największą ilość sytuacji jak to tylko możliwe. Oczywiście możemy grać bezpiecznie i czasem trzeba piłkę wycofać, by rozejrzeć się za wolną przestrzenią. Jednak można też grać inaczej. W przerwie powiedziałem, że trzeba skupić się na pomocy, musi ona wyjść wyżej, bo grała dotychczas zbyt blisko obrony. Niektórzy może nie czuli się komfortowo, ale musimy potrafić tworzyć takie sytuacje. Również musimy zmienić odległości między zawodnikami, tworzyć puste przestrzenie między liniami pomocy i obrony przeciwnika. Komunikacja na prawej stronie była dobra, tamtędy tworzyliśmy sporo sytuacji, tworzyliśmy więcej podań i to wsparcie było lepsze. Atakowaliśmy skrzydłami i po raz kolejny doszło do zmiany: wtedy byliśmy bardziej mobilni, gra toczyła się dobrze, a interakcja między Kamilem Grosickim i Przemysławem Płachetą była bardzo dobra. …o tym, czy Robert Lewandowski odniósł kontuzję: Robert czuje ból w kolanie i dlatego przykładał lód, by zniwelować zapalenie, jeśli się pojawi. Jutro sprawdzimy, czy będzie dalej odczuwał skutki. …o debiucie Karola Świderskiego: Jeżeli chodzi o Karola, to grając tak jak dzisiaj, będzie miał okazje do strzelania goli. Może jeszcze jest nieśmiały, z upływem czasu nabierał jednak pewności siebie. Chciałem wpuścić go nawet wcześniej, ale wpasował się idealnie i cieszę się, że odnalazł się na boisku. Bardzo dobrze biegał, szybko, tworzył sytuacje dynamiką, dobrze grał lewą nogą. …o debiucie Kacpra Kozłowskiego: To fantastyczna sprawa. Tak jak mówiłem, jest to naprawdę dobrze grający chłopak. Powołaliśmy go do zespołu z myślą o przyszłości, także o mistrzostwach świata, ale też dlatego, że nie ma kilku piłkarzy na jego pozycji. …o tym, że po raz kolejny zmiany pomogły drużynie: Mam nadzieję, że zawsze zmiany będą odmieniać spotkanie, tworzyć lepszą grę zespołu, będziemy tworzyć sytuacje i strzelać więcej goli. …o postawie Arkadiusza Milika: Wymagam o wiele więcej od niego, jak i od innych zawodników. Mogą być powody jego słabszej gry: przez bardzo długi okres nie grał w ogóle, teraz gra ciągle. Z jednej strony to dobrze, bo może wróci szybko do formy, bo trening to jedno, a gra na serio to coś zupełnie innego. Kiedy wychodzi z jednego trybu na wyższą wydajność, to będzie w każdym meczu lepszy. Musi być bardziej agresywny pod bramką przeciwnika, musi podnieść standard gry, bo to bardzo dobry zawodnik. Według mnie dotyczy to też jego roli na boisku, bo to dla niego nowa sytuacja. Wszyscy przyzwyczajeni są do tego, że widzimy go w centrum pola gry, również tak jest w jego klubie, wspiera pomocników i nie jest może przyzwyczajony, by odnajdywać się na innych pozycjach. Zawsze kiedy ma piłkę, to rozgrywa ją szeroko, a my chcemy szukać sytuacji do środka. Jest skromny, bo ciężko pracuje, w meczu przeciwko Węgrom grał linię niżej, by pomagać rozegrać akcje. To proces, treningu i doskonalenia się. W ramach niego odnajdzie się w każdym miejscu na boisku i będzie grał fantastycznie. …o pozostawieniu Michała Helika poza składem: Miałem trzech środkowych obrońców na ławce rezerwowych, bo po prostu chciałem innych zawodników na polu gry. Rozmawiałem z nim o tym wczoraj, przygotowywałem się, że mogę otrzymać takie pytanie. Podjęliśmy taką decyzję po analizie, by nasi zawodnicy spełniali określone role, a uwzględniając jego umiejętności postanowiłem go nie uwzględniać. …o wystawieniu w podstawowej jedenastce Kamila Piątkowskiego: Zdecydowałem aby Piątkowski zagrał w pierwszym składzie, razem z Kamilem Glikiem, ponieważ jedna z jego umiejętności jest prędkość, zdolność zmian pozycji i gra bardzo dobre podania. Mógł je robić szybciej, ale były one dobre. Mamy odpowiedzi po tym meczu, ale są też pytania, bo tak jest zwykle. …o tym, czy może wystawić trzech napastników przeciwko Anglii: To nie jest tak, że nie zagramy na pewno z trzema napastnikami przeciwko Anglii, ale chcemy pracować w tym kierunku. To nasza najmocniej obsadzona pozycja, ich relacje w grze są bardzo dobre. Powinniśmy ich wspierać tak, jak dotychczas to robimy. Strzeliliśmy już sześć bramek i chcemy ich więcej. Musimy osiągnąć pewną równowagę, pracujemy nad tym, ale dlaczego mielibyśmy nie wyjść tak w środę z Anglią? …o problemach z rywalem klasy Andory: Podczas dzisiejszego meczu widzieliśmy jedenastu zawodników za linią piłki, grających blisko siebie, a wchodząc w drybling widzieliśmy faule. Dlatego brakowało nam tempa w grze. To będą inne mecze, ten i środowy. Jeżeli chcemy strzelać ważne gole, to musimy pokazywać ambicję, że mamy odwagę również przeciwko rywalom o innej jakości, o innym, bardziej intensywnym stylu gry. Anglicy grają tak w swojej lidze i będziemy musieli stawić im czoła. Mówiłem już w szatni, że musimy podnieść nasz poziom i jest to możliwe. Na pewno to będzie dla nas wyzwanie, na pewno możemy wygrać i pokazać właściwą mentalność.
26 Marca 2021 godz. 5:35
Art za PZPN
 

Paulo Sousa: Pokazaliśmy fantastyczną mentalność

W swoim pierwszym meczu eliminacji MŚ z Węgrami w Budapeszcie reprezentacja Polski zremisowała (3:3) po golach Krzysztofa Piątka, Kamila Jóźwiaka i Roberta Lewandowskiego. – Pokazaliśmy fantastyczną mentalność, która jest bardzo ważna w tym okresie przed nami – powiedział na konferencji Paulo Sousa, selekcjoner biało-czerwonych. Paulo Sousa o swoich pomeczowych odczuciach: W mojej opinii eliminacje MŚ wymagają VAR-u, bo to pomaga i w tym meczu wiele decyzji byłoby innych, zwłaszcza w naszą stroną. Agresywność jest normalna na tym poziomie, to coś nad czym pracowaliśmy w jednym z treningów, zwłaszcza widoczne było to przy pierwszym straconym golu. Będziemy rośli. Dobrze broniliśmy w wysokim pressingu, nie byliśmy jednak stabilni, zwłaszcza w ruchu, cyrkulacji piłki, grania w przestrzenie, jak w drugiej części spotkania. Koniec końców, zasługiwaliśmy na komplet punktów, ponieważ staraliśmy się wygrać ten mecz, dominując i ryzykując. Muszę jednak pogratulować rywalom, bo są stabilni defensywnie, wiedzą, jak radzić sobie z rywalami, chcą dużo zdobywać w każdym posiadaniu piłki. Pokazaliśmy jednak fantastyczną mentalność, która jest bardzo ważna w tym okresie przed nami. Zobaczyłem dwie różne połowy, ale wszystko, co dziś zrobiliśmy moim zdaniem zasługiwało na zwycięstwo. …o ryzykownych decyzjach dotyczących wyjściowego składu: Ryzyko to część naszej pracy. Nasza decyzja polegała również na tym, że Michał Helik jest wysoki, a rywale grali dużo bezpośrednich podań, dużo polegali na pojedynkach główkowych napastnika. Musi lepiej współpracować w budowaniu gry, grał zbyt bezpiecznie, nie podejmował ryzyka. A potrzebowaliśmy tego, gry do przodu. Nasi pomocnicy nie pomagali w pierwszej połowie, zwłaszcza Jakub Moder – był za daleko, często tyłem do bramki, co dawało rywalom okazję do przechwytu, a nam nie pozwalało rozwinąć gry. Grzegorz Krychowiak zagrał świetnie. To część procesu. Sądziliśmy, że to będzie dobra decyzja, ale to nasze zadanie, my akceptujemy błędy i zawodnicy muszą to wiedzieć. Musimy być bardziej stabilni jako kolektyw, nie straciliśmy bramek tylko przez np. Helika. Byliśmy bardzo agresywni w pressingu, ale musimy być też w środkowej strefie, ale też kontrolując przestrzeń za plecami. Wiemy nad czym mamy pracować. Na przykład pierwszy gol: zdarzyło nam się raz nie być aktywnymi i straciliśmy bramkę. To była jedna akcja. Jedna rzecz, jaką mam w głowie, to mentalność zawodników – pokazali ją na boisku. Po dwóch golach, po zmianach, pokazaliśmy, że możemy wygrać, że możemy poprawić wynik. Zawodnicy potwierdzili naszą chęć ryzyka. …o problemach w defensywie: Myślę, że musimy być konsekwentni w defensywie. Kontrolując mecz, budując grę, zmuszając rywala do blokowania środkowej strefy i własnego pola karnego, grając w wysokim pressingu, to musimy sobie radzić lepiej w pewnych sytuacjach. …o tym, czy wahadłowi zawiedli jego oczekiwania: Zwłaszcza, gdy jesteśmy bliżej pola karnego, musimy podejmować szybsze decyzje. Zwłaszcza „Szymi”, co pokazał pierwszym kontaktem dopiero w drugiej połowie, gdy dośrodkował do Arkadiusza Milika. Ma sporo talentu, ale musi go lepiej, pewniej wykorzystywać. U Arka Recy widziałem stres, zwłaszcza w pierwszej połowie i przy piłce. Ale odmienił się w drugiej połowie. Potrafi jednak dostarczać asysty, musi też wierzyć bardziej w siebie, musi jeszcze więcej pracować w defensywie i zdarzą się mecze, gdy będzie w topowej formie, ale też gdy nie pokaże pełni umiejętności. To jednak przyszło wraz z tym, że cały zespół stopniowo się poprawiał.
24 Marca 2021 godz. 14:31
Art, fot. FB/laczynaspilka.pl
 

Eliminacje MŚ 2022: Węgry - Polska. Sousa musi przerwać klątwę debiutanta

Dziś meczem z Węgrami Polacy zainaugurują eliminacje MŚ 2022. Po raz pierwszy obie reprezentacje zmierzyły się... blisko 100 lat temu! Z tej okazji Węgierski Związek Piłki Nożnej przygotował pamiątkowe koszulki, których sprzedaż promują Gergo Lovrencsics i Nemanja Nikolić. Transmisja meczu Węgry – Polska w Telewizji Polskiej. 100 lat temu w Budapeszcie Węgrzy wygrali z Polską 1:0 po golu Jeno Szabo. W czwartek biało-czerwonym także nie będzie łatwo o trzy punkty. Selekcjoner Paulo Sousa będzie musiał przełamać klątwę debiutanta – w XXI wieku jeszcze żaden trener nie wygrał w debiucie w roli trenera polskiej kadry. Reprezentacja Węgier została wylosowana z Anglią, Polską, Albanią, Andorą i San Marino w kwalifikacjach do zbliżających się Mistrzostw Świata 2022.   Węgrzy na mundialu grali po raz ostatni w 1986 roku. Chociaż od tego czasu liczba uczestników została zwiększona do 32 drużyn, kwalifikacje są nadal dużo trudniejsze niż do mistrzostw Europy, ponieważ od tego czasu liczba europejskich uczestników nie wzrosła. W rezultacie, oprócz najlepszych drużyn grup, tylko trzy inne mogą zakwalifikować się do najbardziej prestiżowego turnieju.    Bilans pojedynków Polaków z Węgrami nie jest korzystny dla biało-czerwonych. Osiem wygranych, cztery remisy i 20 porażek to bilans dotychczasowych 32 spotkań. Polska za to obecnie jest klasyfikowana w rankingu FIFA dużo wyżej (19. miejsce na świecie) niż Węgry. Po raz ostatni oba zespoły zmierzyły się w 2011 roku. Polacy wygrali 2:1.    Dla selekcjonerów obu reprezentacji będzie to już kolejne starcie w roli trenerów. W sezonie 2012/13. Marco Rossi, trener Węgrów prowadził wówczas Honved, a Paulo Sousa Videoton. Rossi tak wspomina tamto spotkanie: "Oni wtedy grali bardzo fajną piłkę. To był sezon 2012/13. W tamtym wyjazdowym meczu zagraliśmy jednak dobrze, mieliśmy też sporo szczęścia. Bez tego szczęścia byśmy nie wygrali. Rywal miał w 93. minucie rzut karny, strzelał Nemanja Nikolić, a w bramce stał nasz obrońca, Ivan Lovric, bo bramkarz, Szabolcs Kemenesz, dostał wcześniej drugą żółtą kartkę. I Nikolić tego karnego nie strzelił. Wygraliśmy 1:0…".  Dodajmy, że Węgrzy zajmują szczególne miejsce w historii polskiego futbolu. To oni byli pierwszym rywalem biało-czerwonych na międzynarodowej arenie - 18 grudnia 1921 roku w Budapeszcie wygrali 1:0. Nigdy jednak nie byli rywalami Polaków w kwalifikacjach mistrzostw świata. Wielu kibiców doskonale pamięta triumf polskich piłkarzy w igrzyskach olimpijskich w Monachium, gdzie w finałowym meczu pokonali Węgrów 2:1, po dwóch bramkach Kazimierza Deyny.         
23 Marca 2021 godz. 11:59
Ala za PUMA
 

Po zdobyciu 500 goli Luis Suárez przekazuje 500 podpisanych piłek

PUMA we współpracy z gwiazdą Atlético Madryt i reprezentacji Urugwaju Luisem Suárezem, po zdobyciu przez piłkarza historycznej, 500. bramki, przekazała 500 piłek młodzieżowym drużynom piłkarskim w każdym z miast, w których Luis występował w trakcie swojej zawodowej kariery. "Chciałem odwdzięczyć się siedmiu drużynom, które ukształtowały mnie jako piłkarza" - powiedział Luis Suárez. "Moim celem było dać impuls drużynom młodzieżowym, które potrzebują wsparcia i sprzętu, aby dalej mogły podążać za marzeniami. Chciałem również złożyć hołd drużynom, zawodnikom i kibicom, którzy byli częścią mojej podróży; Nacional, Groningen, Ajax, Liverpool, Barcelona, Madryt i Urugwaj są bardzo bliskie mojemu sercu, więc był to szczególny hołd dla nich oraz społeczności z nimi związanych." Oprócz piłek, Luis przekazał również dedykowany list do każdego klubu, którym podzielił się za pośrednictwem mediów społecznościowych po zdobyciu 500. bramki. Podziękował wszystkim drużynom za wsparcie oraz wpływ, jaki każda z nich miała na niego zarówno na boisku, jak i poza nim.   "Pobicie rekordu to indywidualne osiągnięcie, ale nigdy nie mógłbym tego zrobić w pojedynkę. Moi koledzy z drużyny i kibice byli ze mną na każdym kroku. Sport jednoczy ludzi oraz zbliża do siebie społeczności. Mam nadzieję, że prezent i list wywołają uśmiech na twarzach ludzi. Piłka nożna dała mi tak wiele, że chciałbym też dać coś w zamian ludziom", powiedział Luis Suárez.   Aby uczcić niesamowite osiągnięcie Luisa, firma PUMA wyprodukowała specjalną edycję butów piłkarskich FUTURE Z. Nowy model FUTURE Z wyróżnia się efektownym designem inspirowanym urugwajskim dziedzictwem Luisa. Na pięcie buta znajduje się motyw 500 bramek, a po stronie środkowej widnieje słynne logo Luisa "El Pistolero". Na całej cholewce znajdują się tarcze, które symbolizują 500 trafień do bramki, a na wkładce buta można znaleźć kolory każdej z drużyn, które Luis reprezentował w trakcie swojej kariery.  
7 Lutego 2021 godz. 10:56
Art za Gwardia Koszalin
 

Dwie przegrane gwardzistów

W sobotę trzecioligowi piłkarze Gwardii Koszalin rozegrali mecze kontrolni z Błękitnymi Stargard i Gryfem Słupsk. Oba sparingi zakończyły się porażkami gwardzistów. Jednak wynik tych konfrontacji miał drugoplanowe znaczenie. Pojedynki te zakończyły bardzo ciężki dla gwardzistów okres, w którym szkoleniowcy Gwardii koncentrowali się głównie na przygotowaniu fizycznym graczy. W sobotę każdy z dostępnych zawodników otrzymał solidną dawkę minut na boisku. W południe Gwardia zmierzyła się na wyjeździe z drugoligowymi Błękitnymi Stargard. Mecz zakończył się wygraną wyżej notowanych rywali 3:0 (0:0). Wszystkie bramki w tym spotkaniu padły w ostatnich dwudziestu minutach, a jedną z nich strzelił były zawodnik naszego klubu, Przemysław Brzeziański. Skład Gwardii w meczu z Błękitnymi: Skoczyk - Walaszczyk, Czyżewski, Wojciechowski, Bachleda, Boczek, Szukiełowicz, Chyła, Hendryk, Szygenda, Zalewski. Grali również: Bać, Sulima. W godzinach popołudniowych Gwardia zagrała na koszalińskim euroboisku z Gryfem Słupsk. W tym meczu wystąpiło m.in. kilku zawodników w wieku juniorskim wspieranych bardziej doświadczonymi kolegami. Spotkanie zakończyło się wygraną rywali 2:0 (0:0). Podobnie jak podczas meczu w Stargardzie, również i w tym spotkaniu bramki padły w ostatnich minutach. Skład Gwardii w meczu z Gryfem: Hencel - Bachleda, Sulima, Krauze, Pytlewski, Grela, Ryczowski, Bazgier, Hendryk, Bać, Stankiewicz. Grał również: Boczek