Światowa Agencja Antydopingowa zaktualizowała listę substancji i metod zabronionych w sporcie, która będzie obowiązywać w 2024 roku. Znalazł się na niej popularny, silnie działający lek przeciwbólowy z grupy opioidów, po który dotychczas chętnie sięgali zwłaszcza piłkarze. Substancje są wpisywane na listę m.in. ze względu na potencjalnie negatywny wpływ na zdrowie sportowców. – Stosowanie dopingu jednak nie dotyczy tylko profesjonalnych zawodników, ale także sportowców amatorów – wskazuje dr Michał Rynkowski, dyrektor Polskiej Agencji Antydopingowej. To o tyle niebezpieczne, że część substancji wspomagających jest produkowana nielegalnie, bez nadzoru i zachowania warunków dotyczących bezpieczeństwa i higieny, co czyni je jeszcze groźniejszymi. – O wpisaniu substancji bądź metody zabronionej na listę decyduje komitet Światowej Agencji Antydopingowej. Kryteria, jakimi się kieruje, są związane po pierwsze z tym, że dana substancja może mieć wpływ lub potencjalny wpływ na wynik sportowy. Drugim kryterium jest wpływ lub potencjalny negatywny wpływ na zdrowie sportowca. I trzecie, bardzo ogólne kryterium, to jest sprzeczność z duchem sportu. Jeżeli dwa z tych trzech kryteriów zostaną spełnione, wtedy komitet listy może zdecydować o tym, żeby daną substancję czy też metodę wpisać do rejestru – wyjaśnia w rozmowie z agencją Newseria Biznes dr Michał Rynkowski.   Pod koniec grudnia br. Światowa Agencja Antydopingowa (World Anti-Doping Agency, WADA) opublikowała zaktualizowaną listę substancji i metod zabronionych, która będzie obowiązywać w 2024 roku. To międzynarodowy standard, który jest częścią Światowego Programu Zwalczania Dopingu w Sporcie. Lista szczegółowo wymienia substancje i metody, których użycie spowoduje pozytywny wynik badania antydopingowego. Są one zabronione na zawodach i poza zawodami, a niektóre substancje dotyczą określonych dyscyplin sportu. Lista ma charakter bezwzględnie obowiązujący. W tym roku jedną z głównych zmian jest wpisanie tramadolu – popularnego, silnie działającego leku przeciwbólowego z grupy opioidów. Widnieje on w grupie S7 – Narkotyki.    – Tramadol jest lekiem przeciwbólowym, który był szeroko stosowany przez zawodników reprezentujących dyscypliny sportu takie jak piłka nożna, rugby i kolarstwo. Popularność tego specyfiku zadecydowała o tym, że Światowa Agencja Antydopingowa zdecydowała o wpisaniu go do wykazu substancji zakazanych, ale nie był to jedyny powód – silny charakter uzależniający tej substancji powoduje, że może być ona traktowana też jak narkotyk. To jest substancja opioidowa, jej stosowanie może prowadzić do uzależnienia, pojawiania się stanów depresyjnych. Był zresztą głośny przypadek jednego z piłkarzy, Chrisa Kirklanda, który miał próbę samobójczą i nie ukrywał tego, że już po trzech miesiącach stosowania tramadolu dochodziło u niego do problemów z odstawieniem tego produktu – mówi dyrektor POLADA.   Między innymi z powodu ryzyka uzależnienia i przedawkowania tramadol już od 2019 roku jest zakazany przez Międzynarodową Unię Kolarską (UCI). W ubiegłym roku w kolarstwie wybuchł jednak duży skandal, ponieważ ta substancja została wykryta w próbce moczu Kolumbijczyka Nairo Quintany, który został za to zdyskwalifikowany z Tour de France 2022. Nie stanowiło to jednak naruszenia przepisów antydopingowych, ponieważ ówczesna lista WADA nie uwzględniała tramadolu.   – Na tegorocznej liście pojawiły się też nowe przykłady różnych substancji zabronionych z różnych grup, natomiast to ma charakter bardziej porządkujący niż rewolucyjny. Obecność tramadolu to zdecydowanie najważniejsza zmiana – zaznacza dr Michał Rynkowski. – Te substancje, które znajdują się na liście, są na nią wpisane nie bez kozery, ponieważ mogą negatywnie oddziaływać na zdrowie. Przykładem są chociażby steroidy anaboliczno-androgenne, których stosowanie wpływa na zaburzenie całej gospodarki hormonalnej, choroby układu krążenia czy wątroby. Skutki są później nieodwracalne, nawet po odstawieniu steroidów często ciężko jest już wrócić do równowagi.   W poprzednich aktualizacjach listy kluczowe znaczenie miały m.in. reguły związane z podawaniem glikokortykoidów. Od 2022 roku zabroniono ich podawania podczas zawodów w postaci jakichkolwiek iniekcji. Z kolei w 2021 roku wyodrębniono nową kategorię tzw. substancji nadużywanych (ang. substances of abuse), do których zalicza się: kokaina, diamorfina (heroina), metylenodioksymetamfetamina (MDMA/„ekstazy”), tetrahydrokanabinol (THC). Jak podkreśla ekspert, aktualizowanie listy substancji zakazanych jest korzystne dla zawodników – im więcej konkretnych substancji się na niej znajduje, tym łatwiej ustrzec się przed błędami i nieświadomym dopingiem.   – Jeżeli chodzi o substancje zabronione, które mogłyby potencjalnie się znaleźć na liście, są to różnego rodzaju analogi substancji stymulujących, które nie są literalnie wymienione na tej liście. Ich wpisanie dałoby zawodnikom większy komfort funkcjonowania w świecie sportu i niepopełniania potencjalnych błędów. Ponieważ trzeba zwrócić uwagę na jeden aspekt: lista ma charakter otwarty, niektóre grupy substancji są jedynie przykładami i istnieje dopisek „inne substancje o podobnej budowie chemicznej lub działaniu biologicznym” – dodaje ekspert.   Jak wskazuje, statystycznie ok. 1–1,5 proc. badań przeprowadzanych wśród sportowców kończy się wykryciem substancji zakazanych lub innych naruszeń przepisów antydopingowych.   – Biorąc pod uwagę, że rocznie pobieranych jest ok. 300 tys. próbek, to nie jest szalenie wielka liczba, choć w ostatnich latach było różnie. Pandemia COVID-19 wpłynęła na cały rynek sportowy, ale też na to, w jaki sposób były realizowane kontrole antydopingowe – mówi dyrektor Polskiej Agencji Antydopingowej. – Pytanie oczywiście, na ile ten 1 czy 1,5 proc. faktycznie oddaje rzeczywistość, bo naruszeń przepisów antydopingowych na pewno jest więcej. Pokazuje to chociażby przykład igrzysk w Londynie, gdzie stwierdzono tylko jeden przypadek wykrycia substancji zabronionych, ale po reanalizach próbek wykryto ich już ponad 100. To pokazuje, że przypadki stosowania substancji zabronionych występują. Dzisiejsze metody czasami nie pozwalają na to, żeby wykryć wszystko to, co zawodnicy stosują, a po latach się dowiadujemy, że jednak skala dopingu jest większa, niż mogłaby się wydawać.   Ekspert zauważa, że stosowanie dopingu nie dotyczy tylko profesjonalnych zawodników, ponieważ sięgają po niego również sportowcy amatorzy.   – Nie ma na to twardych badań, bardziej jesteśmy w stanie to stwierdzić na podstawie informacji pochodzących z Policji czy innych służb, które skutecznie doprowadzają do zamykania nielegalnych laboratoriów zajmujących się chociażby produkcją steroidów anaboliczno-androgennych czy magazynów takich substancji. Dochodzimy do wniosku, że skala problemu jest poważna, ponieważ tych substancji produkowanych jest mnóstwo. A jeżeli ich produkcja jest duża, to oznacza, że i popyt jest spory – mówi dr Michał Rynkowski. – Głównie sportowcy amatorzy czy osoby aktywne fizycznie, korzystające z klubów fitness i siłowni, które tak naprawdę są nastawione bardziej na to, żeby popracować nad sylwetką niż nad osiągnięciami sportowymi – to właśnie oni są użytkownikami tego rodzaju substancji.   Stosowanie substancji dopingowych czy zwiększających wydolność organizmu nie pozostaje bez wpływu na ogólny stan zdrowia. Jednak w przypadku nielegalnie produkowanych specyfików czy suplementów diety problemem są też warunki, w jakich powstają, i brak jakiejkolwiek pewności tego, co faktycznie się w nich znajduje.   – One produkowane są w strasznych warunkach, które nie spełniają żadnych warunków dotyczących bezpieczeństwa i higieny, to jest szalenie niebezpieczne. Dla przykładu NIK w 2017 roku zbadała 100 produktów, suplementów diety, które znajdowały się wtedy na rynku, i 50 proc. z tych produktów zawierało albo substancje zabronione w sporcie, albo takie, które są niebezpieczne dla zdrowia. Część z nich w ogóle nie zawierała deklarowanych substancji aktywnych. Tak więc ten rynek suplementów – oprócz twardego dopingu – też jest specyficzny i trzeba mieć ograniczone zaufanie do produktów, które się stosuje – podkreśla dr Michał Rynkowski.

Czas świąteczny

Policjanci z Wydziału Kryminalnego KMP w Koszalinie poszukują świadków, a w szczególności kierującego bmw, który aby uniknąć zderzenia czołowego musiał wyhamować pojazdem (sytuacja widoczna na nagraniu z monitoringu) w dniu 16 grudnia br. około godz. 14:50-15:00 w Koszalinie u zbiegu ul. Zwycięstwa i Dębowej. Sprawca tego wykroczenia doprowadził chwilę później do wypadku, w którym ranne zostały trzy osoby podróżujące oplem. W pojeździe sprawcy znajdowało się w chwili zdarzenia siedem osób. Cztery osoby po wypadku oddaliły się z miejsca. Jak ustalili policjanci kierujący nie posiadał uprawnień do kierowania i znajdował się pod wpływem alkoholu.   W związku z powyższym prosimy osoby, które były świadkami tego zdarzenia lub posiadające istotne informacje związane z tym zdarzeniem o kontakt z Wydziałem Kryminalnym KMP Koszalin pod numerem 47 78 41 309, 47 78 41 286 lub 112.

Wartość pomocy – przekazanej w paczkach – w tym roku jest rekordowa i wyniosła niemal 74 mln. To o 14 mln więcej niż w 2022 roku. Podczas tegorocznej edycji Szlachetnej Paczki pomoc dotarła do ponad 17 tysięcy rodzin z najdalszych zakątków Polski. Wsparcie materialne, a wraz z nim radość i nadzieję na zmianę, otrzymało łącznie niemal 47 tys. osób. Pomoc dotarła do najbardziej potrzebujących w całym kraju. Wśród nich było niemal 21 tys. dzieci i 5 tys. seniorów. Ponad 60% rodzin włączonych do programu w tej edycji doświadcza trudności ze względu na chorobę i/lub niepełnosprawność, a 24% znalazło się w trudnej sytuacji ze względu na nieszczęście, wypadek lub zdarzenie losowe.  W 23. edycję Szlachetnej Paczki zaangażowało się ponad 12 tys. Wolontariuszy, którzy działali w 655 lokalizacjach w całej Polsce. Miejsc działania przybyło – było ich niemal 20 więcej niż w 2022 roku.    Szlachetna Paczka połączyła w mądrej pomocy jeszcze więcej Polaków niż rok temu. Łącznie w tegoroczną edycję zaangażowało się 700 tys. osób – to o 100 tys. więcej Polaków niż rok temu. Dla jednej potrzebującej rodziny paczki przygotowało średnio 31 osób. Średnia wartość Szlachetnej Paczki dla jednej rodziny wynosiła w tym roku 4 343 zł.     Pomimo trudnej sytuacji ekonomicznej Polacy pokazali, że „razem stać nas na dobro" dla tych, którzy mają najmniej.   „Razem zrobiliśmy dużo dobra. Dziękujemy!" – mówią z wdzięcznością organizatorzy Szlachetnej Paczki.  Za każdą z tych liczb stoi człowiek i jego wyjątkowa historia, do której dotarli wolontariusze Szlachetnej Paczki. To m.in.  Pan Jan, który ma 87 lat i mieszka sam. Na przeżycia miesiąca ma 150 zł. Darczyńca przygotował dla niego 20 paczek z żywnością, sprzętem RTV i AGD oraz odzieżą. Gdy wolontariusze przekazali mikrofalówkę i lodówkę, mężczyzna nie mógł powtrzymać radości. Wcześniej nie przepadał za świętami, z powodu samotności. Tym razem powiedział: „W tym roku to będą moje pierwsze prawdziwie i wesołe święta". 

Polski Ład był skokowym wzrostem i ciężarów nałożonych na przedsiębiorców, jak również dodatkowych obowiązków biurokratycznych. Dzisiaj efekt jest taki, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych windykuje około 200 tysięcy mikroprzedsiębiorców, a następne 400 tysięcy czeka w kolejce w wyniku nałożenia dodatkowych ciężarów oraz komplikacji wynikających z tak zwanego Polskiego Ładu. W wymiarze gospodarczym spadek inwestycji był związany wyłącznie z chaosem prawnym – trudno rozpoczynać inwestycje, jeśli nie ma pewności, jakie przepisy i podatki będą nie tylko za 10 lat, kiedy inwestycja zostanie ukończona, ale w najbliższym roku. Było to odejście od programu Zrównoważonego Rozwoju, a tym samym nieporównywalne pogorszenie warunków gospodarczych. – Dwie kadencje rządów, które przechodzą do historii, można podsumować bardzo wymiernymi wskaźnikami. W momencie, kiedy ówczesny wicepremier rządu, a później premier, przedstawiał strategię Zrównoważonego Rozwoju w Kancelarii Prezydenta w 2017 roku, wskazał na wysokie skomplikowanie systemu podatkowego – powiedział serwisowi eNewsroom.pl Andrzej Sadowski, Prezydent Centrum im. Adama Smitha. –  Powodowało to, że w Polsce wówczas przedsiębiorca na rozliczanie podatków tracił ponad 260 godzin, a przykładowo w Estonii 150 godzin. Jeszcze przed wprowadzeniem tak zwanego Polskiego Ładu polski przedsiębiorca według raportów Banku Światowego „Doing Business” poświęcał na to 334 godzin, a estoński zaledwie 50 – w wyniku kolejnych zmian, które tam miały miejsce. Polityka powinna być oparta o wiedzę. Jeżeli ówczesny wicepremier posłużył się wiedzą co do stanu, w jakim jest otoczenie polskiego przedsiębiorcy – to uczyniono dokładnie odwrotnie, zamiast zmniejszyć zakres pańszczyzny biurokratycznej – wręcz tę pańszczyznę powiększono. Nic dziwnego zatem, że doszło do tak dramatycznej zapaści, jeżeli chodzi o planowanie przyszłości w gospodarce – bo nikt nie chce podejmować ryzyka, które jest w żaden sposób niekwantyfikowalne. Śmiem twierdzić, że to nie tylko frekwencja spowodowała zmianę władzy w Polsce, ale też rodzinne firmy w postaci jednoosobowych działalności gospodarczych – które przy tak dużym poziomie szkodliwości, jakiego doświadczyły w ostatnich trzech latach, zadecydowały o finalnym wyniku wyborów parlamentarnych – podsumował Sadowski.

Polski Ład był skokowym wzrostem i ciężarów nałożonych na przedsiębiorców, jak również dodatkowych obowiązków biurokratycznych. Dzisiaj efekt jest taki, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych windykuje około 200 tysięcy mikroprzedsiębiorców, a następne 400 tysięcy czeka w kolejce w wyniku nałożenia dodatkowych ciężarów oraz komplikacji wynikających z tak zwanego Polskiego Ładu. W wymiarze gospodarczym spadek inwestycji był związany wyłącznie z chaosem prawnym – trudno rozpoczynać inwestycje, jeśli nie ma pewności, jakie przepisy i podatki będą nie tylko za 10 lat, kiedy inwestycja zostanie ukończona, ale w najbliższym roku. Było to odejście od programu Zrównoważonego Rozwoju, a tym samym nieporównywalne pogorszenie warunków gospodarczych. – Dwie kadencje rządów, które przechodzą do historii, można podsumować bardzo wymiernymi wskaźnikami. W momencie, kiedy ówczesny wicepremier rządu, a później premier, przedstawiał strategię Zrównoważonego Rozwoju w Kancelarii Prezydenta w 2017 roku, wskazał na wysokie skomplikowanie systemu podatkowego – powiedział serwisowi eNewsroom.pl Andrzej Sadowski, Prezydent Centrum im. Adama Smitha. –  Powodowało to, że w Polsce wówczas przedsiębiorca na rozliczanie podatków tracił ponad 260 godzin, a przykładowo w Estonii 150 godzin. Jeszcze przed wprowadzeniem tak zwanego Polskiego Ładu polski przedsiębiorca według raportów Banku Światowego „Doing Business” poświęcał na to 334 godzin, a estoński zaledwie 50 – w wyniku kolejnych zmian, które tam miały miejsce. Polityka powinna być oparta o wiedzę. Jeżeli ówczesny wicepremier posłużył się wiedzą co do stanu, w jakim jest otoczenie polskiego przedsiębiorcy – to uczyniono dokładnie odwrotnie, zamiast zmniejszyć zakres pańszczyzny biurokratycznej – wręcz tę pańszczyznę powiększono. Nic dziwnego zatem, że doszło do tak dramatycznej zapaści, jeżeli chodzi o planowanie przyszłości w gospodarce – bo nikt nie chce podejmować ryzyka, które jest w żaden sposób niekwantyfikowalne. Śmiem twierdzić, że to nie tylko frekwencja spowodowała zmianę władzy w Polsce, ale też rodzinne firmy w postaci jednoosobowych działalności gospodarczych – które przy tak dużym poziomie szkodliwości, jakiego doświadczyły w ostatnich trzech latach, zadecydowały o finalnym wyniku wyborów parlamentarnych – podsumował Sadowski.