Zimowy kwiat i stara rana miasta. Zenon Kasprzak o Koszalinie, który kocha od 80 lat
Autor Art, fot. FB/ Zenon Kasprzak 2 godziny temu
Tym razem jednak jego opowieść ma w sobie jeszcze jeden ton: nadzieję. Bo Kasprzak „pochwalił się krzewem, który już tej zimy zakwitł”. W środku chłodu i mrozu wśród szarości lutowych dni, pojawił się kolor oczaru.
Oczar: zimowa roślina, która potrafi dodać otuchy
Oczar (Hamamelis) to krzew niezwykły. Nie czeka na wiosnę, nie prosi o idealne warunki. Potrafi zakwitnąć wtedy, gdy przyroda zwykle milczy – zimą, od stycznia do marca. Jego kwiaty mają długie, nitkowate płatki w barwach żółci, pomarańczu albo czerwieni i często pojawiają się jeszcze zanim rozwiną się liście.
Są odmiany popularne w ogrodach – jak pośredni ‘Arnold Promise’ czy ‘Aphrodite’ – które dorastają do 3–4 metrów. Oczar lubi stanowiska słoneczne lub półcieniste, żyzną i wilgotną glebę o lekko kwaśnym odczynie. Jest mrozoodporny i nie sprawia wielkich kłopotów, a jesienią potrafi zachwycić, przebarwiając liście na intensywny pomarańcz. To nie jest tylko botaniczna ciekawostka. W tej zimowej roślinie jest coś symbolicznego: delikatność, która nie rezygnuje.
Pionier, który pamięta Koszalin z gruzów
Zenon Kasprzak jest uznawany za jednego z pionierów Koszalina po II wojnie światowej z miastem związany jest od końca 1945 roku. W jego wspomnieniach wracają obrazy powojennego śródmieścia: gruzowisk, odbudowy, rodzącego się na nowo życia. W takim Koszalinie jego rodzina uruchomiła zakład rymarsko-tapicerski przy ul. 1 Maja, wśród piekarni, cukierni i warsztatów, które tworzyły fundament codzienności.
Później był nauczycielem polonistą, publicystą, podróżnikiem i kimś, kto potrafił przekładać pamięć miasta na słowa. Jego książka „Koszalin: moja Mała Ojczyzna” to opowieść o przemianach, ludziach i miejscach, które składają się na lokalną tożsamość.
Uhonorowanie i cicha praca dla pamięci
W 2025 roku Zenon Kasprzak został uhonorowany Srebrną Odznaką Honorową Gryfa Zachodniopomorskiego m.in. za wkład w film „Koszalin, nasze miasto” i promowanie historii pionierów. To ważne wyróżnienie, ale w jego codziennym tonie nie ma celebracji. Jest raczej spokojna konsekwencja: robić swoje, pamiętać, opowiadać, dbać.
Najnowsze
