W Koszalinie odbyło się spotkanie, które było wyrazem wdzięczności dla seniorów za ich zaangażowanie w działania wolontariackie. Wydarzenie miało szczególny, ciepły charakter – bo dotyczyło inicjatywy, która łączy w sobie pamięć, szacunek i zwykłą ludzką troskę. Podczas spotkania doceniono seniorów z koszalińskich klubów i domów dziennego pobytu, którzy w okresie Wszystkich Świętych zadbali o opuszczone groby na Cmentarzu Komunalnym. To właśnie oni – własnymi rękami – przygotowali stroiki i dekoracje, które następnie trafiły na mogiły osób, o których często nie ma już kto pamiętać. Własnoręcznie wykonane stroiki stały się symbolem nie tylko świątecznej tradycji, ale przede wszystkim pamięci o zmarłych, którzy zostali bez bliskich i opiekunów. Dla wielu osób taka drobna, konkretna czynność ma ogromne znaczenie: przywraca godność i pokazuje, że nawet po latach ktoś potrafi zatrzymać się przy ich nazwisku – albo przy grobie bez nazwiska.

Słonecznie, ale przenikliwie zimno – taka była dziś aura w Koszalinie, gdy ulicami miasta przeszedł Orszak Trzech Króli. Mroźne powietrze nie zniechęciło mieszkańców: na trasie pojawiły się tłumy, całe rodziny z dziećmi, grupy parafialne i ci, którzy przyszli po prostu „na chwilę” – a zostali na wspólne kolędowanie i oglądanie scen, które co roku przypominają, że wiara (i tradycja) lubi wychodzić z kościołów na ulice. Wędrówka Trzech Króli – z koronami na głowach, chorągwiami, śpiewnikami – w praktyce jest czymś więcej niż kolorowym pochodem. To także komunikat: religijne święto jest częścią miejskiego rytmu, a nie tylko wpisem w kalendarzu. Na twarzach widać było radość i zwykłą, ludzką potrzebę wspólnoty – szczególnie wyraźną w styczniowym chłodzie, który sprawia, że każdy uśmiech wygląda jak małe zwycięstwo nad pogodą.

Zima w końcu daje nam idealny pretekst, żeby wyjść z domu, rozruszać ręce (i os!) oraz stworzyć coś absolutnie niepowtarzalnego. Mowa oczywiście o… bałwanie. Ale nie byle jakim! W tym sezonie stawiamy na kreatywność, fantazję i odrobinę śnieżnego szaleństwa. Bo bałwan to nie tylko trzy kule Klasyka jest piękna, jasne. Marchewka, dwa węgielki, szalik i gotowe. Ale świat bałwanów poszedł do przodu! Widzieliśmy już bałwany: w okularach przeciwsłonecznych z wąsem godnym detektywa w czapce kucharskiej i z „patelnią” w ręku, a nawet takie, które wyglądają jakby miały własny plan na weekend. Jednym słowem: bałwan może być kimkolwiek zechcesz. Zapraszamy do zabawy: „Ulep swojego bałwana!”. W galerii zamieściliśmy zdjęcia bałwanów z lat poprzednich. Zimy były jakie były to i bałwany nie wyglądały zbyt okazale...

Koszalin gości szachistów z Polski i Ukrainy, a wśród startujących są reprezentanci aż 8 województw: zachodniopomorskiego, pomorskiego, lubuskiego, kujawsko-pomorskiego, śląskiego, opolskiego, mazowieckiego i dolnośląskiego. Turniej rozgrywany jest w komfortowych warunkach Sali Konferencyjnej Hali Widowiskowo-Sportowej przy ul. Śniadeckich 4 w Koszalinie. Mimo zimowej aury i trudnych warunków na drogach, większość uczestników bezpiecznie dotarła na miejsce. O godzinie 11:00 rozpoczęła się pierwsza runda, a przy szachownicach zasiadło 74 zawodników, podzielonych na trzy grupy turniejowe.

Ponad 20 jednostek odpowiedzialnych za zimowe utrzymanie dróg pracuje na ulicach Koszalina

Są dni, kiedy Bałtyk nie jest pocztówką z wakacji, tylko sceną dla żywiołu. W Łazach i Mielnie morze potrafi wtedy zmienić się w potężną, niecierpliwą masę wody – głośną, wzburzoną, nieprzewidywalną. Zamiast spokojnego szumu pojawia się huk fal, a zamiast sielanki – respekt. I choć warunki bywają wymagające, nadmorskie miejscowości nie pustoszeją. Wręcz przeciwnie: wiele osób przychodzi właśnie po to, by zobaczyć W Mielnie, gdzie promenada i plaża są naturalnym centrum spacerów, wzburzone morze przyciąga wzrok jak magnes. Fale rozbijające się o brzeg, piana unosząca się w powietrzu i wiatr, który „przestawia” kroki, tworzą krajobraz surowy, niemal filmowy. W Łazach – bardziej kameralnych, spokojniejszych, otoczonych lasem i wydmami – żywioł działa inaczej: jest bliżej natury, mniej „miejski”, bardziej dziki. To miejsce, gdzie morze potrafi brzmieć jak ciągły grzmot, a wiatr w koronach drzew dopełnia wrażenia, że jesteśmy tylko gośćmi.